غارهای آجانتا هند

غارهای آجانتا هند

غارهای برش خورده تور هند با کارهای هنری بودایی پرشده است.

در یک دوره 800 ساله ساخته شده است، غارهای آجانتا یک صخره وسیع در مهاراشترا که مزین است به نقاشی های دیواری که از شاهکارهای هنر بودایی به شمار می رود.

آجانتا به دو بخش اصلی تقسیم می شود، یک از آنها 200 سال پیش از میلاد مسیح و دیگری در حدود 600 سال پیش از میلاد مسیح ساخته شده اند. هر غار به یک محوطه وسیع وصل می شود، از کف تا سقف پر از تصاویری از داستان های جاتاکا، که از زندگی بودا می گویید آراسته شده است.

این غارها به شکل نعل اسب حفاری شده است و ارتفاعی در حدود 76 متر را دارد همچنین در آنجا نهری وجود دارد که به واگورا معروف است. موقعیت این دره یک محیط آرام و ساکت را برای راهبان بودایی در فصول بارانی بوجود می آورد. این امر باعث می شد که آنها در این مدت بیشتر بر روی مسائل عقلانی دینشان تفکر کنند. غارها در دو دوره مختلف بر حسب نیاز ساخته شده اند. هر غار به یک نهر متصل می شده است که در حال حاضر اثری از آن وجود ندارد.

در مجموع 30 حفاری کشف شده است که در بین آنها یکی بصورت نیمه کاره باقی مانده است. جدا از اینها، پنج غار (شماره 9،10،19،26 و 29 ) chaityagrihas هستند و باقی viharas(صومعه). در تاریخ و نوعشان نیز این غارها می توانند به دو گروه تقسیم شوند. حفاری اولیه به فاز هینایانای بودایی که مشابه آن در Bhaja, Kondane, Pitalkhora, Nasik و غیره دیده شده است مربوط است. در مجموع، 5 عدد از این غارها، 9 و 10 که chaityagrihas هستند و 8،12،13 و 15A هم که viharas هستند مربوط به فاز می شوند، این غارها به دوره پیش از میلاد باز می گردند که در بین آنها قدیمی ترینشان مربوط به دو قرن قبل از میلاد است. در این مکان هدف عبادت یک گنبد است و این غارها با ساختار چوبی و تیر و ستون هایی که تبدیل به مجسمه شدند تزیین شده است.

 

غارهای آجانتا

 

بخش جدیدتر حفاری مربوط به دوره Vakatakas معاصر سلسله Guptas است. غارها توسط افراد فئودال و حامیان آنها تحت امر Vakatakas همانطور که در غار به تصویر کشیده شده است ساخته شده است. Varahadeva وزیر Vakataka پادشاه Harishena غار شمار 16 وقف سانگهایی بودایی شد در حالی که غار 17 یک هدیه از پرنس به پادشاه بود. فعالیت های سراسیمه گون زیادی در آجانتا در بین قرن های 5  تا اواسط قرن 6 میلادی رخ داد. در حالی که، هیون تسانگ، جهانگرد معروف چینی که در نیمه اول قرن 7 پس از میلاد از هند دیدن کرده بود و حتی غارها را ندیده بود پایه های بودایی را در آن منطقه شکوفا توصیف کرده است. کتیبه Rashtrakuta در غار شماره 26 استفاده آن را در قرن 8 و 9 نشان می دهد. فاز دوم جدا از فاز ابتدایی است که با الگوهایی جدید و مرکزیت دادن بودا در نقاشی ها و مجسمه ها همراه بوده است.

نقاشی های مشهور آجانتا هم به دو فاز گسترده تقسیم می شوند. اولین آنها بصورت تکه تکه در غارهای شماره 9 و 10 که به دو قرن قبل از میلا مربوط هستند مورد توجه است روسری و دیگر تزیینات تصویر در نقاشی ها بر اساس مجسمه های سانچی و بارهوت است.

فاز دوم نقاشی ها در قرون 5 و 6 پس از میلاد شروع شده است و برای دو قرن بعد نیز ادامه پیدا کرده است. این نقاشی ها که در دوره Vakataka این است نیز می تواند در غارهای شماره 1،2،16 و 17 مورد توجه قرار گیرد. تنوع نوع و اجرای این نقاشی ها نیز قابل توجه است، بخصوص هنرمندان مختلفی که آنها را ایجاد کرده اند. تنزل پیدا کردن در اجرای برخی از این نقاشی ها هم که با برخی شکل های مکانیکی و بی جان از بودا است قابل توجه می باشد. تم اصلی طرح ها داستان های jakata  است، وقایع مختلفی که با زندگی بودا، وقایع معاصر و زندگی اجتماعی در ارتباط است. اگر با تور به آنجا بروید خواهید دید دکوراسیون سقف بسیار متنوع و شامل الگوها، شکل های هندسی و همچنین بصورت گل دار می باشد.

نقاشی ها بعد از اینکه سطوح صخره ها بصورت استادانه ای آماده شد اجرا شده اند. سطوح صخره ها با اثرات تیشه و شیارها رها شده بود بنابراین پوشاندن سطح با یک لایه می تواند بصورت اثر پذیری شکل بگیرد. لایه زمینه شامل لایه های سخت آهنی ترکیب شده با دانه های ماسه یا سنگ، فیبرهای سبزیجات، پوسته برنج، علف و دیگر مواد ارگانیک و فیبر دار که در دیوارها و ستونها تشکیل شده بود. پوشش دوم از گل و مواد آهنی که با پودر سنگ یا ماسه و مواد فیبر دار ترکیب شده بود و روی لایه اول زده شده بود. سپس محل را با پوشش آهکی به اتمام رساندند. روی این سطح، خطوط بصورت برجسته ای کشیده شد، سپس این فضاها با رنگ های مورد نیاز با سایه های مختلف باعث می شود که به شکل حجم دار شوند. رنگ ها و سایه های بسیار متنوع از قرمز و زرد اخرایی، تا آهکی، کائولن، سنگ گچ، سیاه و سفید و لاجوردی است. ماده که آنها را به یکدیگر وصل کند چسب بوده است. نقاشان در آجانتا نقاشان دیواری نبوده و با کمک چسب آنها را متصل کرده اند چرا که نقاشان دیواری در حالی که هنوز آهک خیس است نقاشی خود را اجرا می کنند.